Upadłość konsumencka - jakie są na nią szanse?

W kwietniu 2009 roku weszły w życie przepisy o upadłości konsumenckiej. Z przywileju tego skorzystać mogą osoby fizyczne, które nie prowadzą działalności gospodarczej, w tym gospodarstwa rolnego. Ograniczeniem jest również brak własnościowego majątku, a ten posiadany musi być na tyle duży, aby pokrył koszty postępowania (np. syndyka). Często niespełniane tego ostatniego warunku decyduje o oddaleniu wniosku. Upadłość konsumencką, w zasadzie, może ogłosić tylko dłużnik (wierzyciel może żądać upadłości osoby fizycznej, gdy ta była przedsiębiorcą, a od dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorców nie minął rok lub gdy osoba ta nie będąc zarejestrowaną, jako przedsiębiorca, w rzeczywistości prowadziła działalność gospodarczą). Utrata pracy (ale nie zwolnienie dyscyplinarne czy rozwiązanie umowy za porozumieniem stron), choroba, wypadek działają "na korzyść". Raz na 10 lat można uzyskać prawo do częściowego umorzenia długu oraz rozłożenia spłaty reszty długu w takim czasie, który pozwoli funkcjonować dłużnikowi i jego rodzinie.

Postępowanie likwidacyjne rozpoczyna się po ogłoszeniu przez sąd upadłości konsumenckiej. Syndyk przejmuje i wyprzedaje cały majątek, a uzyskane w ten sposób pieniądze, po uwzględnieniu kosztów postępowania, oddaje wierzycielom. Reszta długu jest rozkładana na maks. 5 lat. Wnioski, zawierające m.in. informacje o: wysokości zadłużenia, wykazie wierzycieli i powodach niewypłacalności, składa się do sądu rejonowego/gospodarczego (w zależności od miejsca zamieszkania).

Nie jest łatwo ogłosić upadłość konsumencką. Wszystko za sprawą źle i niejasno skonstruowanego prawa oraz sądów, które wedle niego postępują. Procedury, które są zbyt sformalizowane i rygorystyczne kryterium decydujące o tym, którzy dłużnicy mogą ogłosić upadłość, przesądzają o znikomym procencie osób korzystających z przywileju oddłużenia. Czasami bardziej opłaca się samemu sprzedać majątek na poczet długów.